Üşüyorum, Ruhum Da Üşüyor

soğuk rüzgar esiyor, donduran yüzleri, yüzleri ve daha derinleri. belki kalpleri, belki ruhları. ordasın, tek başınasın ister ağla, ister gül, ister sus. sustukça gözlerin anlatsın gözlerin tanıklığını yapsın yaşananlara ve alnındaki çizgiler. olmazsa kırlaşmış saçlarını çağır, dillerin anlatmakta yetersiz , gönüllerin muzdarip, kırılganlıktan ağlamaklı olduğu yüreklerin. soğuk, çok soğuk. kalın kalın elbiseler nafile. ruhun üşüyor, dudakların... geçmişten kalan gözyaşların da donmuş. sağın solun hem insan dolu, hem boş... adımların yetersiz, artık varamazsın, artık duramazsın susmak sana yakışır. üşüyorum...