Sonuna Kadar

Kitaplar hep yalnızlıklarla savaştığından Erken başladım okuyup yazmağa İlkokulun sıralarını henüz görmemiştim Yakaların kolalı mı kolasız mı olduğunu bilmediğim yıllardaydı Ben öylesine sarılmıştım okumağa, yazmağa. Doğru mu yapmışım bilemem Ama en azından hiç yalnız olmadım yaşamımda Sevdam hep ondaydı Yaşamım onda Olsun, ne çıkar babamdan dayak yediysem onun için Gözlerimde kalın çerçeveli gözlükler Sevdiğime yazdığım aşk mektuplarına değmez miydi. Ben o kitapları değil Kendimi soruladım bunca yıl Neden göze almadım bütün kitapları okumayı Neden çok geç anladım kitapların İçki masalarında olmadığını Neden bu iç ürperten yalnızlıklarda Onların yaralara merhem olacağını. Hangimiz sonuna kadar insan gibi kalabilirdik Hangimiz şair olurdu el üstünde tutulan Bunca kitabı hangimiz yazacaktık Ve ben sevdiğime nasıl içimi dökecektim Kitaplar olmasaydı Okumayı yazmayı öğrenmeseydim. Yaşamayı nasıl öğrenir insan kendi kendine Nasıl yakacaksın ışıkları karanlıkta çakmaksız Okyanusta bir kaya parçası olsan da Neden kahrolmak kaderin olsun yanardağlarda Neden ölümlenmek aklından çıkmasın hiç Kitaplar olmasaydı raflarda okunmak için. Yalnızlıkları esir aldığımda hep Karanlıkların ihanetine kurşun attım durmadan Raflarda tozları birikmiş olsa da Bereket veren yağmurlar gibi çöle inen tutkularımın Kahramanı olan kitaplarımla Bir kaplumbağa gibi ağır ağır yol alsam da. Bir avuç su verir gibi bana yaz akşamlarında Yalnızlığımı dertli gönlümden çıkarıp aldığında Üşüdüğümde bir sıcak el olup alnımı okşadığında Yangın yeri gibi yanan dudaklarıma Karanlığa vuran ayışığı gibi dudaklarınla dokunduğunda Gurbet akşamlarımın koynundan çekip beni aldığında Türküsüz, şarkısız, şiirsiz girdaplardan çıktığımda Ellerimde seni bulurum bir sevgili gibi Yaşadım diyebilmek için Sevmek için Okumak yazmak için.