Kadın

Ve yaratıldı kadın Erkeğin kaburga kemiğinden. Havva koydu Adem; Kemiğinin adını. İlk kadınlığı da o tattı İlk analığı da! Havva bilseydi sonrasını, Doğurur muydu acaba Rahminden soyunu? Sonra acıya da alıştı kadın, Analığa da, Haksızlığa da alıştı kadın Kadınlığa da. Dönüp baktığı zaman geçmişine kadın Bulamadı tarihinde kendine bir yer Ne bir mağlubiyet ne de bir zafer Çünkü... Erkeğin egemenliğiyle geçen zaman Hapsetmişti onu dört duvarlı evine Çocuklarıysa birer kelepçeydi ellerinde Şimdi yeniden doğuyor kadın Korkmuyor artık kadınlığından Bağlamıyor artık ellerini çocukları Bağıra bağıra söylüyor özgürlük türküsünü Bir mart akşamında, önündeki arkasındaki Yanındaki kardeşiyle birlikte.