Boş Kaldırımlar

Yürürken boş kaldırımlarda Önce gözlerim dalar Sonra... Rüyalar kurarım kendi kendime Yaratırım düşümde bir masal kuşu Alır götürür beni bulutlara Dayanamayıp atlarım bu bembeyaz yataklara Ama beyazlar kaybolur birden Simsiyah bir denize dönüşür bulutlar Tam düşecekken bu gözyaşı denizine Birden yelken olur Sürükler beni Kocaman dalgaların arasından Küçücük mutluluklara; Hem yürür hem devam ederim yaratmaya Bu sefer bir peri yaratırım düşümde Bir gölün ortasında durmuş beni bekler Her yanı kır çiçeği her yanı minicik bebekler Şarkı söylediğini duyar gibiyim Binlerce kuşla beraber Kimbilir belki de ben onun düşündeyim O kendi düşünde şarkısını söyler Taa uzaklardan bana taşır melekler Yürürken boş kaldırımlarda Önce içim ürperir üşürüm Sonra kabuslar kurarım kendi kendime Etrafımda insanlar görürüm Ağlayan mutsuz insanlar görürüm Saldırırlar birden bire boş kaldırımlara Sürüler halinde koşar adım Artık boş olan tek şey tanrıya yakarışım Şeytana bedenimi satıp dışarı atar ruhumu gözyaşım Dipsiz kuyularla dolar etraf Bazıları o kuyuda doğar o kuyuda ölürler Doğumları gibi ölümleri de bir tuhaf Kabusları erken terkederim ne de olsa onlarla Hiç sevişmedim Düşlerimse; Ben istesem bile beni bırakmazlar Ya bir masal kuşuyla Ya da bir periyle kandırır Sevişir benimle gecelerce BOŞ KALDIRIMların üzerinde...