Son Cemre

Bazen tatlı bir sızıya bırakıyorum kendimi. Senin hasretin kokuyor buralar. Senin hasretinle yankılanıyor bu boş oda. Oysa hiç görmediğimsin sen. Dokunmadığımsın, koklamadığımsın. Ama düşlerim seni çağırıyor. Hiç kimseyi bu kadar sevmediğimsin. Seninle bir satırı sığdıracak kadar bile mâzim yok. Ne cebimde bir kare fotoğrafın ne de dudaklarımda senden kalan yarım bir buse. Yaşamamışlığımsın sen! Ve ben seni özlüyorum... Bu özlem her sahte sevdanın ardından daha da katlanıyor. Her aşk seninle bitiyor sanki. Ama hiçbir aşk seninle başlamıyor... Düştüğüm her uçurumun zirvesinde bir Rapunzel oluyorsun. Saçların tutuyor ellerimden. Anlıyorum ki yokken bile varsın sen. Ve yaşadığım hiçbir yerdeyken bile her yerdesin aslında. Dün akşam yine katil zanlısı ilân edildi yüreğim. Yine bir sevgili, yeni bir sevgili ölmüş içimde. Almıyordu aklım. Acaba ben miydim suçlu, yoksa bir türlü sen olmayı beceremeyen sevgililer mi? Ben kendi mahkememde yargılarken kendimi, yine sendin bana şahitlik eden, sendin beni savunan. Çünkü görmüştün, duymuştun, biliyordun. Çünkü onlarlayken bile aslında hep seninleydim. Onların gözlerinde, seslerinde, sevgilerinde seni aradığımı, durmadan seni andığımı biliyordun. Senin adın verilmiş tanık olduğum bütün dürüstlüklere, güvene ve sâdakate. Seninle tatlandırılmış yediğim bütün tatlılar. Kömür sobamın maşasısın sen. Gönlümdeki yangına ses çıkarmazsın ama gönlün razı olmaz ellerimin yanmasına. Şimdi seni böyle ararken soruyorum sevgili. Sence de hakkım değil mi anlık bile olsa gözlerimi gözlerine dökmek? Hakkım değil mi senin soluduğun havaya girip sıcacık nefesini öpmek? Belki sen de aramaktasın arandığını bilmeden. Belki uzundur yolun, ancak gelebileceksin. Ve belki ancak ortak edebileceksin sevgine bir başkasını. İnan ki kimseye ardına kadar açılmadı, senden başkasına da ardına kadar hiç açılmayacak kapım. Belki gelmişsindir diye kapımda hep bir aralık bıraktım. Bazen dayanılmaz bir kış oluverir sensizlik. Soğuk, buz gibi sevdalar girer o aralıktan. Üşürüm, üşütürüm. Yine hayalinle gelir bahar. Yine seninle açar en sevdiğim çiçekler. Seni koklarım sanki onlarda ama koparmadan. Kelebek olurum baharında, kanatlarımsa sen. İnanıyorum ki bir gün hayalin değil, sen getireceksin o baharı. Hani ilk cemre havaya, ikincisi suya ve son cemre toprağa düşer de bahar gelir ya o son cemreyle birlikte. Kaç cemre düştü bugüne dek yüreğime. İnancın olsun, henüz bahar değil mevsim. Ben hiç bitmesin diyebileceğim bir bahar için, hep o son cemreyi; seni bekleyeceğim...