Yorgun

Yorgun sabahların uykusuz geceleri vardır; Yalnız duvarlarınsa ağlayan gözleri. Uykusuz sabahlarda yorgun bu gözlerin Sahipleri vardır. Gizli kalmış duyguların anahtarlarını Yalnız duvarların uykusuz bakışları sahiplenir. Çalsın diye beklenen telefonların ardında Aslında sevilmeyi bekleyen yürekler vardır. Her sebebin ardında bir sebep, Herkesin de bir sahibi vardır; Kölelik deme, yalan; Sevgidir bunun adı. Yalnızlığın karanlık eli dokunduğunda omzuna, Başucunda bir ses duyarsın. Çalsın diye beklediğin telefonun sesi değildir bu, yalan; Gizli gizli ağlayan kilitli duvarın sesidir bu. Çoğu zaman fark etmezsin bile bunu; Aşktır bunun adı, yalan; Sevmeyene at tokadı, yalan. Uykusuz sabahlarında düşün yapıklarını. Bekliyor musun sen de hala çalan telefonları? Boşuna bekleme; Çalmayan telefonların sahipleri, En derin uykularındadır çoğu zaman...