Can İştahı

özendiğim bir cüzü canlılığın özendiğim belki bir kudret benden büyük bir yüz benim filizlenme çağım köklerimde bir kelime “tahribat” bu tasadır işte benim yok edicim dilsizim yeterince boynu bükük bir güle bile “güle güle” demeye Ve gün görmemiş canlılığım yakalanmış gibi yine o amansız cansızlık hastalığına … o kudrettir işte azgın sularla kayalıkları süpürüp geçen kanıma işleyen-akışa dilveren- bir ay yüzü gibi bende bende bir heyecan olan ve yeterince dilsizim yine damarda dolaşan kanı ağız şeklinde oymaya zamanın tahtasına baharda bir dağın o can cilasını emdiği gibi … zamanın dudakları işte, o canlılık emen sülük; sever çin işkencesi gibi biriktirmeyi kudretini, ama çökelmiş bir kan alır ondaki ağrıları ve yine dilsizim işte anlatmakta bir rüzgârın zamanla soldurma iklimini ve dilsizim tarif etmekte aşık mezarlarını zamanın eprittiği göğü göğün döktüğü yıldızları dilsizim çünkü ben yazdıkça sayfalar boyu kıvrık çeneli kurtçuklar belirir üzerimde bir “can iştahı” diye özendiğim bir cüzü canlılığın özendiğim çocuğu büyüten ses: belki bir büyü