بخش ۵۴ - تمامی سخن

یارب چه دمی ست روح پرور آن دم که رسد وصال دلبر ای ماه فلک بسان غلامت آسوده روانم از پیامت المنت للٰه ای دل افروز کامد به سر این غم جگرسوز چون نامه وصلت ای پری رخ آورد صبا به فال فرخ تعویذ دل فکار کردم سرمایۀ افتخار کردم از مژدۀ وصل تو شدم شاد گشتم ز کمین محنت آزاد شد آتش فرقت تو ساکن زین مژدۀ روح بخش لیکن فرمان صبوری ام چو دادی صد نعل در آتشم نهادی بگشای نقاب و روی بنمای زین بیش صبوری ام مفرمای صبر از دل عاشق است نایاب کی تشنه کند صبوری از آب دردی که مرا بود ترا نیست صبری که تو را بود مرا نیست زنهار مجوی دوری از من دیگر مطلب صبوری از من جانم به لب آمد از صبوری کافر نکشاد درد دوری