بخش ۳۸ - نامۀ هفتم از زبان عاشق

گو ای بت سرکش جفاکیش زین بیش مدار دورم از خویش تا کی زبر تو دور باشم در فرقت تو صبور باشم گشت از غم عشق طاقتم طاق سوز دل من گرفت آفاق مگذار در آتشم ازین بیش از سوز درون من بیندیش گر آه زنم ز جان غمناک از سوز دلم بسوزد افلاک از عشق رخت چنان نزارم کز هستی خود خبر ندارم بی طلعت تو جهان نخواهم نی نی غلطم که جان نخواهم هجر تو که خون عاشقان خورد گرد از تن خاکی ام برآورد امید وصالم ار نبودی دل بی تو شکیب کی نمودی چون ماه ز اوج دل ربایی با من چه شود که خوش برآیی کارت همه ناز و تندخویی ست رسمت چو زمانه کینه جویی ست آیین ستمگری رها کن دردم به وصال خود دوا کن از هجر تو دیده ام پرآب است دل ز آتش فرقتم کباب است رحم آر برین شکسته خاطر ای عربده جوی سرکش آخر