شمارهٔ ۱۳۷

لب و دندان تو با لعل و گهر می ماند زلف و رخسار تو با شام و سحر می ماند حسن رخسار قمر گر نبدی عاریتی گفتمی پرتو رویت به قمر می ماند جزع در بار من از آرزوی لعل لبت روز و شب با صدفی پر ز گهر می ماند چهره منمای به دشمن که ز زخم نظرش بر رخ نازکت ای دوست اثر می ماند چشم من در غم تو چون سپر افکند بر آب نرگسی بین که به نیلوفر تر می ماند گفته بودی که ز دست غم من جان نبری نبرم جان ببرم هیچ دگر می ماند هر که پا در ره عشقت چو من از صدق نهاد نه همانا که دلش در غم سر می ماند شور فرهاد کجا کم شود از پاسخ تلخ رو ترش کردن شیرین به شکر می ماند سخن ابن یمین گرچه سراسر گهر است لیکن از گوش تو چون حلقه به در می ماند