شمارهٔ ۱۵

بر من گذشت آن پسر شنگ نوش لب رخ در میان زلف چو مه در سواد شب پیش خط هلال وش و روی چون مهش خورشید را ندید کسی عنبرین سلب با وی رقیب همره و آری چنین بود دایم خمار با می و خار است با رطب میرفت و پای تا سرم از تاب مهر او میسوخت آنچنانکه بسوزد زمه قصب با چشم آهوانه او تاب در دلم افکند و همچو شیر همی سوزدم ز تب دست از دو کون شسته ام ای دوست بهر تو ور ز آنکه دشمنان شمرند اینسخن عجب آتش بیار و خرمن عشاق را بسوز کآتش کند پدید که عود است یا حطب هر فتنه را بود سببی شکر حق در آن بهر هلاک ابن یمین هم تویی سبب