شمارهٔ ۲۳۷

جانا بچشم رحمت بنگر به بینوایان سلطان حسن آخر بخشای بر گدایان بیگانه ایم با خود تا با تو آشناییم بیگانه وار مگذر بر کوی آشنایان با هر که عهد بستی چون زلف خود شکستی معلوم شد که هستی سر خیل بیوفایان در ملک دلربایی سلطان با نوایی معذوری ار نیایی نزدیک بینوایان تا باد صبحگاهی بگشاد بند زلفت بندی فتاد محکم بر کار عطر سایان هر چند شرح زلفت دارد دراز نایی آرد زبان شانه آنرا ز سر بپایان تا در حساب رندان گشتم فذلک ایجان کردند وضع ما را از جمله پارسایان هرگز بقول دشمن از دوست بر نگردم در عشق سخت کوشم بر رغم سست رایان ابن یمین بوصلت میجست رهنمایی خود حیرتش فزون شد در راه رهنمایان