شمارهٔ ۲۷۷

ای جان و جهانرا ز رخت نور و نوایی وی بر در حسنت شه سیاره گدایی مهرت نرسد جز بدل پاک که چون صبح آید نفس او ز سر صدق و صفایی نقش رخت ایماه که بستست که هرگز نگشاد بزیبایی آن چهره گشایی بادی که ز چین سر زلفین تو خیزد همچون دم عیسی بود اعجاز نمایی نایافته طوطی بلب چشمه کوثر چون سرو سهی قامت تو نشو و نمایی با اشک من و آه دلم باش که نبود سازنده تر و خوشتر ازین آب و هوایی ماییم و دلی آینه کردار کزو نیست جز صیقل الطاف خوشت زنگ ز دایی در دیده کشم سرمه صفت خاک درت را زیرا که نشانیست برو از کف پایی جانی و جهان هیچ عجب نیست گرت نیست چون جان و جهان با من دلخسته وفایی هم بگذرداین ظلمت شبهای فراقت هم سر زند از روز وصال تو ضیایی تا چشم توان داشت ز اقبال تو دردی هرگز نکند ابن یمین میل دوایی