شمارهٔ ۳۰۲
ا ابن یمین فریومدی
0
Altın Yaprak
جانا رخ چون بهار بنمای
عالم به جمال خود بیارای
از روی چو ماه تو صبوری
ممکن نبود مرا مفرمای
یا مهر خود از دلم برون بر
یا از در من بمهر باز آی
یا جان بستان و وارهانم
یا بر دل زار من ببخشای
با من بوفا ببند عهدی
وین بسته در امید بگشای
چون دست نمیرسد که یابم
کام دل از آنلب شکر خای
آخر چه شود که سر در آری
تا از دل و جان ببوسمت پای
پس کابن یمین ز عشق رویت
گفته ست به غمز و رمز هر جای
این دل بر اوست نیک بنگر
آیینه جان ز زنگ بزدای
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş