شمارهٔ ۵٨۶

بحمدالله مرا هستند فرزندان روحانی که حوراشان بپروردست در آغوش و رضوان هم سراسر بر جهانگیری چو شاه اختران قادر عراق آورده زیر حکم اقلیم خراسان هم دمی با هر که بنشینند بگشایند بر طبعش ز صورت های پر معنی در صد باغ و بستان هم به هر مجلس که بگشاید یکی زیشان در حکمت دمادم اهل مجلس را کند خندان و گریان هم ز لطف هر یکی گشته است غرق اندر خوی خخلت نم سرچشمه زمزم چه زمزم آب حیوان هم سه چارم نیز می باشند فرزندان جسمانی ولی من فارغم زیشان و از من نیز ایشان هم ز فرزندان جسمانی ندارم چشم جمعیت کزیشان روز و شب هستم دل افکار و پریشان هم بقای جان فرزندان روحانی من بادا که من زیشان شدم شهره به ایران و به توران هم کر ای آن کنند الحق که چون ابن یمین سازم یکایک را وطن در دل نه در دل بلکه در جان هم