شمارهٔ ۴٧ - وله ایضاً

ترک من بر سطح مه خطی مدور می کشد دور بادا چشم بد الحق که در خور می کشد می نهد بر سبزه پرچین گرد گل گویی مگر در خم قوس قزح خورشید خاور می کشد خط سبزش را توان گفتن که خضر دیگرست گر خضر آب حیات از حوض کوثر می کشد تا فذالک یافتش در جمع خوبان روزگار خط ترقین بر عذار ماه انور می کشد گر تب عشق مرا افسون نداند پس چرا خط طوطی فام را بر گرد شکر می کشد مصر دل را یوسف مصرست هرجا می رود بر عقب از جان سلیمان وار لشکر می کشد شام زلف پر ز چین از رخ چو یک سو می نهد صبح صادق آه سرد از جان و دل بر می کشد مردم چشمم به عهد حسن او نقاش وار صورت حالم به آب سیم و زر بر می کشد او به صد شادی و راحت روز می آرد بشب بی غم از رنجی که شب تا روز چاکر می کشد خوش بود آری هوای مجلس از انفاس عود کس نباشد آگه از سوزی که مجمر می کشد عشق او در حجره دل ها چو بنشیند بصدر صبر اگر خواهد وگرنه رخت بر در می کشد صورت جان می نماید آینه از روی تو شانه از مویش زبان در مشک اذفر می کشد جزع من در آرزوی لعل گوهربار او بر بیاض زورق یاقوت احمر می کشد تا چه شیرین دانه ای بودست خالش کاینچنین مرغ دل ها را به کام زلف دلبر می کشد چون کند جولان نثار مقدم میمونش را مردم چشمم به دامن در و گوهر می کشد نوک مژگانم ز بحر تیره دل بی لعل او عقد در در خانه دستور کشور می کشد سایه الطاف حق والا غیاث ملک و دین آنکه رأیش رایت از خورشید برتر می کشد آصف ثانی محمد کز شرف عیسی صفت دامن رفعت بر این فیروزه منظر می کشد آن خضر تدبیر کاندر ربع مسکون عدل او پیش یأجوج ستم سد سکندر می کشد و آن نکو سیرت که اندر دیده بدخواه او غنچه پیکان می نماید بید خنجر می کشد دست قدرت از برای بندگیش از ماه نو حلقه در گوش سپهر نیل پیکر می کشد عکس رأی انورش کآیینه اسکندری ست بر سپهر خضروش خورشید دیگر می کشد پیش باز همتش سیمرغ زرین فلک آخر روز از شفق در خون دل پر می کشد خسرو سیارگان از شرم رأی انورش چون عروسان چهره در زربفت معجر می کشد کرد چرخ چنبری بدخواه او را در جوال وانگهش همچون رسن گردن به چنبر می کشد کار بر و بحر را چون دست بر بر می زند عقل می گوید که بحری را سوی بر می کشد وانگهی مجری همی گردد برات رزق خلق کو به دیوان کرم بر وی مقرر می کشد رایض قدرت ز بهر شهسوار همتش سبز خنگ آسمان را کز زمین سر می کشد رام کرده زیر زین زرین تکاور ماه نو وز مجره تنگ بسته پیش او درمی کشد صاحبا آنی که مستوفی دیوان فلک استفادت را به درگاه تو دفتر می کشد در سواد مدح تو چون خامه ابن یمین بر بیاض صفحه کافور عنبر می کشد فکر او غواص وار از بحر طبع درفشان بر سر بازار دانش گوهر تر می کشد با چنین طبعی نمی یارد بیان کردن تمام قصه آن غصه کز چرخ ستمگر می کشد ای محمد خلق موسی کف تو خود انصاف ده چون روا باشد که عیسی بار هر خر می کشد هم بتست امیدا گر هرگز خلاصی ممکنست جان ما را آنچه از دیوان اختر می کشد تا عروس زر نقاب آسمان چون مادران دختران سیم تن را زیر چادر می کشد نوعروس فضل را داماد طبعت باد از آنک مدتی شد کانتظار چون تو شوهر می کشد