شمارهٔ ٩

باهل خطه فریومد از طریق رضا مگر بعین عنایت نظر فکند خدا که آفتاب سپهر کرم بطالع سعد فکند سایه الطاف خود برین ضعفا ستوده آصف ایام عز دولت و دین که زیبدش که کند پادشاهی وزرا زهی کریم نهادی که بر بسیط زمین سپهر با همه دیده ندید مثل ترا تویی که بر چمن جان هر که زنده دلست ز فیض ابر سخای تو رست مهر گیا تویی چنان که اگر ذره یی شود موجود ز عزم و حزم تو در پیکر زمین و سما زمین شود چو سما بیقرار و سرگردان سما شود چو زمین با وقار و پا بر جا گذشت بر دل من یکسخن بخواهم گفت خدایگان ز ره لطف اگر کند اصغا سعادت ازلی با عماد دولت و دین جهان رادی و مردی سپهر جود و سخا ز بدو فطرت و آغاز آفرینش او مقارنست و برینحال واقفست و گوا سعادتی نه همانا که به تواند بود ز اتفاق ملاقاتت ای خجسته لقا بکام دل ز جهان داد عیش بستانید که هست بر گذر این سخت کوش سست وفا زمان دولت و اقبال مغتنم شمرید میفکنید از امروز کار بر فردا مگر ز بخت شما نیز باید ابن یمین فراغتی که نواند گزارد فرض دعا چو روزگار که تفریق و جمع شیوه اوست نمیزند نفسی بی رضای رأی شما