Penceredeki Mum Işığı

Can çekişen şairlerin aşkın ve ölümün bahçesine şiirler düşürdüğü gecelerde aklımı yitirip çok kere sokaklara vurdum kendimi... Sadece senin pencerende mum ışığı var bilinmezlikte saklı sevgili... Neresinden tutsam parçalanır bu hayat eskitilmiş imgelerle yamalanırken sevgiler, sen ey ruhunun yansıması rüyalarıma giren, biliyorum olmayacak böyle... titreyen ellerimle kağıttan gemiler yapsam da usanmadan biliyorum, parçalanır bu yürek hangi rıhtıma yanaşsam oysa şimdi, kalk diyor içimdeki deli şu köşede hüznünü sigara dumanına boğan beyefendiye sor bakalım neymiş aşkın gelmişi geçmişi... ya da yorgun şarkılar söyleyen şu kadının derin yüz çizgilerine sor aslını astarını adını, aşk koyduğumuz çoğul yalnızlığın.. geçtim, kentin harabelerinden tütsülenmiş bir akşamda boynumda ninemin taktığı cevşen, geçtim çocukluğumun gül bahçelerinden parmağıma batan dikenlerin acısı o kadar taze ki.. oysa çoktan unutmuşum ağaçtan düşmelerimi.. ve sen... zamanlı zamansız takılan aklıma.. ey sesi buğulu akşamlarda şarkılara karışıp gelen sen, yankısı tiz bir çığlığın pencerendeki son mum ışığı da sönüyor şimdi.. (Fardında mısın?)