Kışı Sevmiyorum

kışı sevmiyorum ben sevmiyorum penceremden gitmeni izlemeyi dilek tutmayı sevmiyorum ben her kışı yaza bağlayan gece şimdi dinlediğim şarkıyı tesadüfen söyle diye tesadüflere inanmayı bırakmışken hem de sevmiyorum artık kışları sen sever miydin bilmiyorum onu da kim olduğunu tahmin edemediğimdendir belki ya da benim gitmeni izleyemezken arkamı dönüp ağladığımı hiç bilmeyeceksin tüm bunları yakmaya cesaret edebilseydim mektupları ya da bozmaya hayatıma ihanet etmeyeceğim diye ettiğim yeminleri bilmeni istemediğimden sevmediğimi kışı ya da küllerimden doğmayı sana hep tersini anlattığımı görmeni hep istediğimi sözcüklerin neden tıkandığını izlediğim bir filmdi hepsi şarkısıyla fonunda yıllar geçti belki hâlâ birkaç sahne dönüyor etrafımda yüzün karanlık emin değilim hangi şiirdensin kız uyanır ya kabustan, film biter elleri buz keser kaybettiğine dair hiç mi bir şey hissetmez ama ben hissediyorum aynı hikaye biliyorum bir resme bakarak hayal kurmaktır bu resmi hayal kurarak bulmuştum zaten baştaki hayallerden tek farkı bu seferkinin gerçek olması kâbuslara hayal denilecek olması kâbus her kış başlar her kış yeniden başlar sevmiyorum kışları sevgilim kızma bana senin karın yağışını çok sevdiğini yıllarca hatırlayacak olsam da..