Nefessiz Aşk

O Osman Kaplan
0 Altın Yaprak
Aklımda, yaktığım fotoğrafında ki o gözlerin var Sanki her saniye bin yıllık özlem gibi, özlüyorum Şunuda bilyorum, benden bihabersin Ama bende o kadar canlısın ki Yeni doğmuş bir bebek gibi Tertemizsin... O kadar zaman geçti Ve yalnızca sana olan sevgim değişmedi Ve bu esaretten, hiç kimseyi sevmedim, sevemedim Sevekte istemedim Dayanmıyor yürek ama Dayanmayada alıştı Islak bir kış günü Buğulu pencereden Seni gördüğü gün, alıştı... Bana gelen gideni aratmadı Ne gelen oldu ne de giden Gidecek olan, hiç gitmedi Ben engelledim daha doğrusu kalbim bırakmadı Çünkü bu nefessiz aşka alıştı Ve hala da seviyor Hala da aşık Hala gözleri kapıda... Bekliyor, bekleyecek Varsın gelmesin, ateş düştüğü yerde Sönüp gitsin. Mahşer günü görmek var O güne sakladığım bir umut var O gün gözlerini bir daha görmek var O gün aklımda ki fotoğrafın can bulması var... Varsın nefessiz aşk olsun adı Mahşerde de olsa kavuşma umudu var... ( Not: Belki bunu yazdığım kişi hiçbir zaman okuyamayacak, işte ben ona mahşer gününde gözlerimin dolmasın aldırmadan, okuyacağım... Ve sonunda SENİ SEVDİM, halada SEVİYORUM diyeceğim... Belki anlar beni, Vakit çok geç olsada!... )

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.