Nefessiz Aşk
O Osman Kaplan
0
Altın Yaprak
Aklımda, yaktığım fotoğrafında ki o gözlerin var
Sanki her saniye bin yıllık özlem gibi, özlüyorum
Şunuda bilyorum, benden bihabersin
Ama bende o kadar canlısın ki
Yeni doğmuş bir bebek gibi
Tertemizsin...
O kadar zaman geçti
Ve yalnızca sana olan sevgim değişmedi
Ve bu esaretten, hiç kimseyi sevmedim, sevemedim
Sevekte istemedim
Dayanmıyor yürek ama
Dayanmayada alıştı
Islak bir kış günü
Buğulu pencereden
Seni gördüğü gün, alıştı...
Bana gelen gideni aratmadı
Ne gelen oldu ne de giden
Gidecek olan, hiç gitmedi
Ben engelledim
daha doğrusu kalbim bırakmadı
Çünkü bu nefessiz aşka alıştı
Ve hala da seviyor
Hala da aşık
Hala gözleri kapıda...
Bekliyor, bekleyecek
Varsın gelmesin, ateş düştüğü yerde
Sönüp gitsin.
Mahşer günü görmek var
O güne sakladığım bir umut var
O gün gözlerini bir daha görmek var
O gün aklımda ki fotoğrafın can bulması var...
Varsın nefessiz aşk olsun adı
Mahşerde de olsa kavuşma umudu var...
( Not: Belki bunu yazdığım kişi hiçbir zaman okuyamayacak, işte ben ona mahşer gününde gözlerimin dolmasın aldırmadan, okuyacağım...
Ve sonunda SENİ SEVDİM, halada SEVİYORUM diyeceğim... Belki anlar beni,
Vakit çok geç olsada!... )
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş