Boyacı Çocuk

Puslu bir kış sabahıydı, Bir çocuk gördüm omzunda boya sandığıyla boynu bükük, Yüzünde hayatın acı izleri vardı. Üstündeki elbiseler yırtık pırtık, Soğuktan üşümüş bir hali vardı. O an oturup düşündüm, O da çocuk. İstemez mi okumak, Koşup oynamak, Evinde sıcacık sobanın yanında oturmak, Annesinin şefkatli kollarında huzur bulmak, Yüreğim burkuldu, içimden geldi ağlamak. Bir an için çocuğun gözlerindeki acı haykırış içimi titretti. Bu mahsun haline bir suçlu arıyordu besbelli. İçimden bir ses diyordu, Suçlu sensin, biziz, tüm dünya. O çocuğun tek amacı bir lokma ekmek parasıysa, Bizimki daha çok kazanıp taht kurmak şu fani dünyaya.