Yağmur ertesi toprak kokardı hep Şimdi sen kokuyorsun Ne zaman bir damla düşse toprağa Açtığın gökkuşağı geliyor aklıma…
Önce öfken sardı bütün benliğimi Başkaca düşünemez oldum Acıttın, üzdün, kırdın Öfkelendin ya…
Sen olmayınca dünya Dönmez mi sandın Çekip gidince nehirler kuruyup İmbat esmezdi değil mi…
Bırakıp gitmeler üzerine Tek kelam edilebilse insan Üstelik sen ve senin gibisine Kapıyı kapamaya kararlıyken…
Yağmur kaç gece yağdı Hatırlamıyorum Sel mi aldı canımı Hiç bilmiyorum…
Alıp götürmeyin beni karanlıklardan Nasıl olsa Ben merdiveni dayarım istediğim ışığa İstediğim kapıyı aralarım…
Bu ne bitmez kıyamet Her sabah seninle uyanmak Geceleri Dizlerimi karnıma çekip…
Bir özlem duymalı insan Geride bıraktıklarına Yoksa canına işleyen sızı Nasıl döner senin yalnızlığına…
Unutmayacağım seni Beni unutama diye Yüreğimdeki o Hak etmediğin yerde…
Hani seninle çiçek yetiştirecektik Şelalenin yanındaki kulübede Çimenlerin üzerinde sevişecektik Burnumuzda limon çiçeği kokusu…