Kar Yangını

Neden bu kadar kar, bu kadar yıl, bu kadar yağış Bu kadar uzaklardan nedir bu kadar gelen Bir uzun çam kulesi bembeyaz Samatya'da Bir oğlan bir martıyla upuzun seviştiğinden Yaslı bir kadın gibi gözleri kendine bakan Kendine baktıkça da çocukları olan hüzünden. Belki bir söz yığını, yıllar var konuşulmamış Çıkarlar kar yangını her biri duyduğu yerden Yüzleri, saçlarıyla, bir de gözbebekleri Asılırlar boşluğa çocuksu seslerinden Birtakım dünyalarla önce ve güzel Kış güneşi, sarmaşık, kim ne anlıyor sanki ölümden. O yanık ikindiler, sonrasız, loş gecelerden Üstlerinde bir sürü çocuk gözleri Tutuşurlar ne zaman karların ateşinden Bir ölüm kadar şaştığımız onlar ve kendileri Yani bu dünyanın en yılgın havarileri Orada çan kulesi bembeyaz öldüğünden.