Aşk Namlunun Ucunda

artık şiirler sustu son beste de titremede gönül telimde kan kusan rüzgarların sürdüğü izlerde bak! bir ömür çığ olup devriliyor geceye al artık zehrini,sök damarlarımdan istemem senden bir zerre kalmasın yüreğimde.. bana seni anlatma! sensin acıyı ilk başlatan unut gitsin gözyaşlarımı, ağlamalarımı unut! gülüşlerime kan doğradın sen... şimdi İstanbul denen bu şehr-i viranede her gece bir intihar; her intihar bir mavi salıyor bileklerime ezan sesleri yükselirken yedi tepeden yalan adreslere gömüyorum seni zaten hiç gerçek olmadın ki sen... bir yürek kaç defa yenilir kaç defa geçer ölüm hattından artık yüreğimi kaçırıyorum senden bedenime binlerce aşk saplanmışken gidiyorum; mayınlara yalınayak basarak gidiyorum; avuçlarımda kan yakarak hırpalanmış gençliğimin celladı oldun sen...