Aşkın Mavisi Soldu

her aşık gibi önce delirdik sonra yorgun düştük ikimiz sitemin, kavganın azdığı zamanlarda öfkenin şah damarını koparıyorduk ve biz uçurumun kenarında tekrar sarılıyorduk... vazgeçemiyorduk ne aşktan ne de ayrılıktan acı kokuyordu, hüzün kokuyordu sevdamız anılarımız ağlamasın diye mavi mavi kanıyordu kalbimiz ve yağmur yağıyordu ince ince.. şimdi aşkın mavisi soldu bende bildiğin tanıığın ben değilim kalmadı çocukluğumun o ürkek kırılganlığı beyaz gemiler çoktan demir aldı bizim sahilimizden artık beni ağlatmıyor hiç bir şarkı... şimdi deli bir öfkenin sabahındayım kalbim acıya nöbette İzmir sokaklarında içimde şaha kalkmış bir hasret aşkımın alaca karanlığını döküyorum yasak kaldırımlara...