Bile Bile

biliyordum aslında yalandın ve ben o yalanı sevdim bile bile kanamalı bir yara gibi sana kanadım mavi hüzünlerle yine de bir ömür yetmedi seni sevmeme... diyorlar ki; acılar anıya dönüşürmüş zamanla ne acımı dindirdi zaman ne de kabuk tuttu içimde kanayan yara rüzgar hala kokunu taşıyor martılar ismini fısıldıyor kulağıma o an sen kesiliyorum ve bir yalana kan döküyor gözlerim... artık uykularım kimsesiz senden kalma bir ihanet ağlıyor sessizce yastığımda bir intiharın ağusu sancılı bir kurşun gibi meçhul cinayerler sürüyor sevdam namlusuna şimdi...