Eylül Vurgunu

içimde bir sonbahar savrulan umutlarım dallarından yaprak yaprak dökülüyor içimde sapsarı bir sevda kendi seçmediği bir kadere boyun eğiyor... bu yorgun argın inen güz akşamında beni hüzünlendiren Eylül değil yollarımızın ayrılması bir yerde şimdi gönlümde yorgun bir hazan ihanetlere kapısını aralıyor ve kalemimin ucunda bir sevda intihar ediyor... sözlerin beni terkettiği bu saatlerde ateş böcekleri sönerken bir bir gözlerimde yakamozların denizlere yazdığı, rüzgarın söylediği bir masal gibi düşlerinden akıp gidiyorum sessizce... dalgaların kıyıya vurup ağladığı yerde köpükler sahillere çizmeyecek resmimi sesim çınlamayaçak martıların çığlığında sarhoş hazanın serseri rüzgarları adımı fısıldamayacak bir daha kulaklarına... içimde hüzzam bir sevdanın sessizliği elimde solmuş küçük bir resmin kalbimde durmadan kanayan yara ve yastığım ıslanırken gözlerimin yağmuruyla bir Eylül daha kapaklanıp yıkılıyor yüreğimin kaldırımlarına... Şimdi bağıra bağıra ağlamak yakışır bana...