Kanadı Kırık Martı

aşk emanet, eğreti bir giysi gibi uymadı, oturmadı üzerimize... ne yaptıysak bir falso vardı olmadı, olamadı... aşk öyle büyüktü ki... bir türlü yüreğimize sığmadı... bilinmez hangi mevsimlerin hazan rüzgârlarıyla savrulduk sevdanın bu çıkmaz sokaklarına mevsimler mi şaşırdı; yoksa bizmi yanıldık? sisli bir sonbaharız artık karanlık... ıslak, soğuk... özlediğimiz güneş bir daha doğmaz üşüyen yüreklerimiz ısınmaz yakamoz yağmurları yağsa da gökten kara gecelerimiz aydınlanmaz kanadı kırık iki martıyız seninle ayrı, ayrı sevdaların rüzgarında başka başka yüreklerde savrulan kanadı kırık iki martıyız artık sevdanın uçsuz bucaksız sahillerinde kanat çırpmak uçmak hayal... sevdanın mavi denizlerinde... içimizde ilk sevgiye benzer buruk bir acı beynimizde dalgaların melankolik tınısı artık hiçbir rüzgar uçuramaz bizi ne torosların hoyrat rüzgarları ne egenin ılık imbatı kanadı kırık iki martıyız artık yüreğimizde imkansız aşkların derin izi artık hiçbir rüzgar uçuramaz bizi kaderimizmiş böyle şairce sevmek sevgiyi imkânsız aşklarda ziyan etmek gönlümüzde için için ağlayan aşklar yüreğimizde yanan kor ateşlerle imkansız aşkların çorak çöllerinde yanmak kül olmak... kaderimizmiş... insafsız aşklarda yitip,yok olmak