Tilkinin Dostluğu (fabl)

Dere bayır demedi, bütün gece dolaştı Birkaç ışık görmüştü geldi köye ulaştı. Tan yeri ağarırken yıldızlar da yorgundu Bütün köy uykudaydı, sular bile durgundu. Çalılar arasından usul usul yürüdü Ne bir fısıltı duydu, ne bir köpek ürüdü. O sırada bir horoz, henüz çıkmıştı dama Görenler zanneder ki poz verecek ressama. Uzun uzun ünledi bakarak gökyüzüne Biraz yaklaştı tilki, başladı ilk sözüne. "Horoz kardeşim" dedi "Nâdân beni anlamaz İnsen de aşağıya, birlikte kılsak namaz." Sesin tonunda bile riya ve hinlik vardı Görünüşte samimi, oldukça da kibardı. Horoz dedi; "Ah tilki kardeş acele etme, Mutlaka ineceğim, sakın bir yere gitme. Bak karşıdan imamla müezzin de geliyor Daha bilmem kaç kişi, belki abdest alıyor. Dostluklar böyle başlar birlikte saf olalım Sevabımız çok olur, cemaatle kılalım." Fırladı birden tilki, dönüp bakmadı bile Desise boşa gitti, bir şey geçmedi ele. Her düzenbaz; birine, mutlaka kuyu eşer Kuyu bu; bilinmez ki kimler kazar, kim düşer.