Kızıma

Öylece toprağa koyarken seni, İçimde bir buhran vardı ki sorma. Cansız bedenine canlı busemi, Koymak o kadar zordu ki sorma. Ben sana, sen dünyaya doymadın. Düşüncede kaldı bulduğum adın. Düşmez yüreğimden ebedi yadın. Gidişin bana vurdu ki sorma. Yaradan seni nasıl özlemiş. Bütün ömrü bir saate gizlemiş. Doğduğun gün toprak ile sözlemiş. Toprak seni bir sardı ki sorma. Selalar okundu, namaz kılındı. Dualar edildi, kabre konuldu. Bir daldan toprağa meyve sunuldu. Dalımı öyle bir kırdı ki sorma. Başladığı yerde bitti umutlar. Beyaz dualarda, siyah bulutlar. Erken mi dökülür taze palutlar? Düşüşün o kadar sırdı ki sorma. Merhaba demeden dedin elveda. İpek ipekti saçların suda. Sandım ölü değil, derin uykuda. Bedenin öyle bir nurdu ki sorma. Gözlerin kömürdü, saçların başak. Yaşasan uğruna olurdum uşak. Burada olmadı, orda kavuşak. Ölümün amansız kordu ki sorma. Kadınlar tahtada yudular seni. Küçücük tabuta kodular seni. Koklamadı analar, dadılar seni. Dünya öyle bir dardı ki sorma. Ayağında uzun güllü dameni. Başında dantelli al yemeni. Ne kadar isterdim baba demeni. Dillerin öyle bir durdu ki sorma. Yaradan özenmiş, kudretten boyan. Bir saatte var mı yavruya doyan? Kabrin yolunda garipçe koyan. Tipiydi, borandı, kardı ki sorma.