Göç Vakti

Kim vurdu içimdeki kuşları Senin yokluğun mu onları böyle kanatsız bırakan? Oysa adın dokunduğunda, dudaklarıma Mavi'ye kanat çırpardı Yüreğimde kırlangıçlar! Nasılda ürperirdi içim. Bir telaş alıverirdi ellerimi, Ellerin varken avuçlarımda, Kıpır kıpırdı düşlerim. Şimdi üşüyorum, Yokluğunda, Göç etti kırlangıçları yüreğimin. Yüzümde sevinç, Artık ölü bir mevsim. Ya senin? Senin, neden böylesine mahzun resmin? Gözlerindeki o serçeleri, Hangi hüzne göç eyledin? Oysa ne güzelde dökülmüş, Omzuna saçların.. Hadi! Sil şu yüzündeki eylülü Seni bana tanıştıran eylülü bir düşün! Kuşları gittiyse gönlünün, Kendine kocaman kanatlar takın. Hani! Sen hep benden güçlüydün? Bana dairse yüzündeki hüzün Bir küçük hasrete yenilmesin gülüşün. Korkma be güzel gözlüm Sensiz mevsimlerde olmaz, benim ölüşüm.