Her Can Ölümü Tadacaktır

O gün geldiğinde, Sensizliğin verdiği acıyı, Ve Sensiz ölecek olmanın verdiği korkuyu, Son defa tadacağım. Ne tuhaf değil mi? Bir daha hiç hayallerimi süslemeyeceksin. Gözlerini düşlemeyeceğim. Adını anıp ta, -Ahh, çekmeyeceğim. Öleceğim. Belki karanlık, ıssız bir sokakta, Belki ulu orta, kalabalıkta. Ama sensiz Ve hayallerimle öleceğim. Belki iki damla gözyaşı dökeceksin. Belki için yanacak, Görseydim diyeceksin. Ve içinde bir ukde; Hep keşke, -Keşke daha çok ellerinde, olsaydı ellerim. -Keşke daha çok baksaydım, gözlerine. Heey hadi asma yüzünü. Hemen hüzün sarmasın, O güzel gözlerini. Ölüm adresmi bulamadı, Gelip bana dadansın. Daha sensizlikte,çekilecek çilem varken benim, Niye bana böyle bir güzellik yapsın. Sindire sindire unutuyorken sen beni, Neden birden bire çekip alsınki senden,beni. Hadi gülümse biraz! "Her Can Ölümü Tadacaktır" tamam. Ama benim, Daha sensizlikten çekeceklerim var. O ölüm,bir kere yaşanır. Gelir, Alır Ve gider Ya sensizlik Sensizlikte hergün, Yüzlerce kez ölüyorum.