Sen Bilmiyorsun

Sokaksın, kirpiğinde masallar taşıyan Hala kaldırımlarında çocuk gülleri İpe serer gibi yumuşak Sakız gibi bembeyaz Camlara astığın anneee sesleri.. Sen bilmiyorsun Rengarenk elleriyle baloncu sonra macuncu, yoğurtçu, birdirbir, seksek, ve misket... Ah! sokaksın, kirlenmişliğinde zamanın Kandırılmışlığında büyük Yüzüne vuruyorsun kirlenmişliğini Yüzünü avuçlarına kaçırıp yıkıyorsun, masalsız sandığın akşamları Oysa kirpiğine değmiyor kir Sen bilmiyorsun Orada masallar Orada melodisi kırık içe söylediğin şarkı Ve yere bakan gözlerinde En yakışıklı sen En masum, en coşkuya muhtaç tutku Ne yapsan Ama ne yapmasan kirlenmiyor Sen bilmiyorsun Alıp alıp geliyorsun kirpiklerini bana Kirpiğin kirpiğime değiyor Masallanıyor gözkapaklarım Sindirella tadında bir aşk oluyor, büyütüp kirlettiğim zaman İnadına pabucumun tekini bırakıyorum İnadına geceyarısında bitiyor büyü Ve sokağın sokağıma açılıyor her seferinde Sokağımda Gülçin Sineması Mevsimlerden yaz Yıldızlara asılmış perdede Filiz Akın ağlıyor biraz Yere bakıyor Yılmaz Güney, sen gibi En olmazından bir aşkı bıçaklayıp, kanatıyor içini giderken, ben gibi Sen bilmiyorsun Nereden baksan geç Nereden baksan kayıp pabucumun teki Ama senin kirpiğinde masallar Sokağında çocuk gülleri Bekçisiz Korunaksız Öyle açık seçik Kendini bulup bulup kaybediyorsun Oysa bilmiyorsun Sen zamanda masum Zaman sende suskun Hadi, bir adım atsan, kapanacak mesafeler Zaman sokaklarında çıldıracak Gözlerinden masallar damlayacak Ağlamayacak Filiz Akın Yılmaz Güney kanatmayacak içini giderken Filmin adı UMUTSUZLAR olmayacak Ama sen bilmiyorsun...