Sen Bilmiyorsun

Sen Bilmiyorsun Gecenin bu saati yine yokluğunun nöbetindeyim, Gözlerimden uykularım değil, sensizlik akıyor Umutsuzluk yükseldikçe içimde, ecel terlerindeyim Neden yüzün hâlâ yüreğime uzaklardan bakıyor? Sen bilmiyor, görmüyor bir de duymuyorsun, Yangın sarışlarında etrafımı, kül olup bitmekteyim. Sen bilmiyorsun, ben yüreğimde yaşatıyorum seni Belirsizliğinde katıksız acılar serpiyorum içime… Sen bilmiyorsun, her güzel çiçeğe ismini veriyorum Yalın ayak üşüyen bir çocuk katıyorum derdime… Ben ancak rüyalarda her anı ömrüne katabiliyorum, Sen bilmiyorsun, ben seninle uyanıyorum günüme. Sen bilmiyorsun, benim gözlerinde kayboluşlarımı, Nasıl da yağmaktaydım, gözlerinden her gece Vakitsiz düştüğüm topraklar kaç zafer kazanırdı? Her tenine tenim değişlerde, ellerim lime lime… Sesinin bittiği her köşede bana yalnızlığın kalırdı, Sen bilmiyorsun, hasretim yağardı sana her gece. Sana niyetlerim, zaman aşımlarında kala kalıyordu Fedakâr aşıkların, masum düş yıkıntılarının arasında Yüzünü kalbimle çizerdim, buz mavisi duvarlara… Korkular alırken beni, sensizlik karşımda duruyordu Hiç bir şey devâ olmuyordu amansız sancılarıma, Sen bilemez, göremezdin aşkın bende büyüyordu.