Yorgun Düşen Hikâye

Ateşten tezgâhına ciğerimi koy gitsin Öfkem sürter taşlara kıvılcım vuruşuyla Gamlanırken gözlerim omzuma hasret çöker Bedeli ağır öder gizlenmiş duruşuyla Susuzluğum cihanda kuraklığı diriltsin İstanbul duy sesimi sen ne tuhaf muhitsin .......Ben İstanbul, haddini hesap et öyle konuş .......Ey Nâs senin sayende yeleme değdi vuhuş Pencereler ruhumda kapalı hazineler Kilitleri sinemin kör mızrağında saklı Yonttukça düşlerimi yamalı perdelerle Bir ahlak giyinmişim üstüm başım pasaklı Tarih kumuna batmış tüm körpecik sineler Anaların bağrını acımadan iğneler .......Ben Tarih, çirkefine bulaştırma adımı .......Kendimle davalıyım irdeleme yâdımı İhtişam mahpusunda zırhsız kalınca rehin Nasıl türkü yakılır bilirim tenhalarda Dur deme iniltime zaten ümitsiz dilim Alnımdaki sorunun cevabı nüshalarda Hüzzam kokar sayende arşa ettiğim yemin Ne lale ne gül kaldı ne mis kokan yasemin .......Ben lale, İstanbul'un göz alıcı nakışı .......Üzerimden çek hemen horladığın bakışı Aydın geçinen güruh geçmişimi sınasın Atalarımda var mı ruhunu feda eden Bedenleri sürülse tırmıkların ucunda Teslim ederler canı sır vermezler ebeden Boynunu eğdiklerin ecdadını kınasın Bükmeden el öpmeye ezelden aşinasın .......Ben el, unuttum kaç kez bükebildin belimi .......Sükûtu kuşanarak yıpratma menzilimi Âmâdan farksızmışım ağlayanla gülmüşüm Kıskıvrak yakalandım ecelin damlasına Islandı gönül tahtım eriyecek kar gibi Yorgun düştü hikâyem gerek yok fazlasına Fark eder mi indinde ha güneş ha çölmüşüm Farz et doğduğum yerde bu şehirde ölmüşüm .......Ben ölüm, yola geldin adım dudaklarında .......İzimi yüzük gibi taşı parmaklarında