Adsız

uzanmışken yatağımın hüzünlü yanına bir ışık sızdı loş odamdan içeri seslendi ısrarla güneş gel dedi büyülü bir güne nazlandım aslında inadına ama ayaklarım birden koşturdu ne olduğunu anlamadan efkârlı sokaklardaydım ve sıra kaldırım taşlarındaydı sözleşmiş gibi işaret ettiler yürü durma sakın ve devam ettim dinlercesine onları bu sinsi gül kokusu da nerden geliyordu tahayyülü imkânsız bir yoldu sanki duygu yüklü bir şarkı duydum uzaklardan doğru adres dercesine dur artık diye haykırdı karanlık odana doğan güneş ayaklarına hükmeden ruh ve hayal ki o seni buraya getiren işte orda seyret sadece... yerçekimine karşı koyamıyordum artık ne içtiğim su gerçekti o günden sonra ne de yediğim aş dünyaya ilk adımımdı sanki zamana aldırmaz oldum artık hiçbir şey görmez oldum neydi bu vurgun ne içindi anladım... rüyalarımdaki rüya sendin sen de şunu anla... miladım sensin