Adsız

Ağaran yıldız gökle Kızıl yer arasında Ateşe yürürdüm Asmak için ruhumu Kendimi beklerdim Hep Arık yargı Dövme inciyle İnerdi gövdemden Göğün yargıcı Göğüs uçlarıma Tutunan Ak yağmur Çünkü senin Bu toprağın incisine Bir aldırışsızlığın vardı Nesneler elinde geri gelir Gözbebeklerin Suyu küçümserdi Çünkü sen Kalbinde parlak bir maden taşırdın Sırtındaki gümüş çıkıntı Yüreğindeki madeni uyarırdı Sen hep kendine giderdin Giderdin Giderdin Yakılmayı bekleyerek Ilık saçlarına zümrüt Dokunana dek Gözbebeklerine giderdin Giderdin...