Klarnetçi

sürüyor düğün pas tutmuş ışıklar yüzüne teğet her üfleyişinde tombullaşıyor yanağı kamberlendiriyor düğünü tuşlarında oynayan birkaç çingene iç yaralarını öperken klarnet ağlama duvarına dayanmış yahudi gibi dayamış dudaklarını nefes alışı da üfleyişi de milimetrik cebinde çıplak kadın fotoğrafı taşıdığı günlerdi bir deri bir kemik darbukacı olarak başlamıştı gençti düşlerinde ne çok gelinle sevişmişti neylerdi ki bu üfleme yüreğinde biriktirdiği gök gürültüsüne geçerdi yorgunluğu belki bir gün toplasa gelinlerin dudaklarından üflediği nefesi ne mümkün evde bekliyor kösele dudaklı eşi