Adsız

Bir şefkat tokadı ve diriliş için için Ve sorular sor, kalanların ardından niçin Fırtınalı bir sevdadan kucağına kalan Bir enkaz torbası ve kundaklanmış bir yalan Soru sormaz ki gözlerin, etrafı yargılar Bir ezan seher vaktinde ruhunu sargılar Mezar eşer maziye, sana ne gerek kürek Haydi kızım gayret, yürek! biraz daha yürek Karanlığı yırtmak için sana mum mu gerek Göğsünü parçalayıp yakar! bir iç çekerek Titretirken bulutlar gökleri, utanırlar Onlar seni iç çekip ağlamandan tanırlar Morarmış pınarlardan akan tuzlu ırmaklar Her damla ruhundan kir söker kalbini paklar Yeter gülüp geçmeyi öğren artık maziye Yaşadığımız hayat ne düğün ne taziye Bilirim gömülene kadar ölü değildir Yine de zaman aşkı öldürmede ehildir Kucağında kökler seni hayata bağlayan Gece gündüz durmadan acıkan ve ağlayan.