Gölge Ölür Mü Hiç!
E Emre Önbey
0
Altın Yaprak
"düşünüyorum da (...)
gölge ölür mü hiç!.."
sen hüzün dolu heybenle giderken,
arkanda kül rengine bulanmış fildişi siyahı bir gece kalır...
yenilmişliğim, tükenmişliğim / bak işte bu yüzdendir
terkedilmişliğim...
...arayıştayım
çöl ortasındaki kaktüsün kıyısında buldum gölgemi
üşüyordu... tek başınaydı,
oysa doğduğum günden beri onu arıyordum.
o bilmiyordu!.. sadece yetim kaldığına inanmıştı
çaresizce Azraili bekliyordu...
(...artık hiç düşünmüyorum; ben hiç doğmamışım ki gölgem olsun.
bedensiz ruhun içerisinde çaresizce çırpınıştayım...)
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş