Mevsim bahardı Yemyeşil yapraklarım Rengarenk çiçeklerim vardı Güneşle beslenirdi iliklerim…
Belki ilerisi karanlık Belki de aydınlık bilmiyorum Kendimi üzmem mühim değil Bile bile sevdim ben silmiyorum…
Artık gitme vakti bu benim son günüm Hüzünlüyüm faciamdı son dünüm Ağıtlara gerek yok topraksız da ölüyüm Açmadan solan hicranların gülüyüm.
Sanma üşürüm yokluğunda Kış geçti kalbim artık sımsıcak Gönlüm aşkın tokluğunda Yeni limanlara yelken açacak.
Direnme gururunun oyununa Değiş artık bu sen değilsin Bir gün her şey girecektir yoluna Bırak gururun önünde eğilsin.
Benim gibi sersem bir insan Benim gibi aptal bir insan Benim gibi iğrenç bir insan Hep seni düşünür ah bir inansan…
Umutlar tükendi bu kalpten git artık görüşürüz Aşkınla yanan kalbimdesiz ama gel gör üşürüz Günler geçer unutamaz atamazsın kalbinden…
Seviyor, sevmiyor.. Seviyor, sevmiyor.. Evet ordayım, o bildiğin çiçekçide Ve elimde bir papatya...…
İsterim dağlar kadar büyüsün aşkım Gözlerime perde insin yalnız onu göreyim Aşkınla yanan son dal sigaranım Ya içine çek beni ya da üfle söneyim.
Yağmur... Yağıyor güzel İstanbulun'un üstüne Temizlik vaktidir artık İşçilerse yağmur damlaları…
Her yer karanlık, gökteki yıldızlar yalancı Aydınlıklar umutsuz dinmez artık bu sancı Senden başkası, bundan sonra yabancı Olsalar da ne olur? Yaşamıyorum ki...…