Yağmur

Yağmur... Yağıyor güzel İstanbulun'un üstüne Temizlik vaktidir artık İşçilerse yağmur damlaları Şemsiyeler... Açılıyor sokaklarda, birer birer Yüzleri yağmura karşı Suya hasret çiçekler gibi derbeder İnsanlar... Kaçışıyorlar Sığınıyorlar kuytu köşelere, evlere Yağmurluklar giyiliyor Sudan nefret eden böcekler gibi Kapılıyorlar sellere Aşıklar... Hepsi sokaklarda, yürüyorlar Nur yağıyor, ıslanıyor her biri Meraklı gözler üzerlerinde Kimi aptal diyor kimi serseri Aldırış etmeden devam ediyorlar Gözyaşını saklayan yağmur gibi yürekleri Islanıyor her yer Sokaklar, arabalar, evler Aşıklar sırılsıklam olmuş Oltadan denize düşmüş Küçük bir balığa benzer Damla... Her damlada bir melek İniyor yüryüzüne neşeyle, umutla Sonra korkuyor insanlardan, pislikten Kalbi kirlenmeden geri dönüyor Buluşuyor gökyüzünde dost oluyor bulutla Gözyaşı... Her damlada bin melek İniyor yüryüzüne kederle, acıyla Aşıklara aşık, gözyaşlarına hayran Acılara, kederlere düşman oluyorlar Kalpleriyle nur saçıyorlar her yere Birden kayboluyorlar ortadan Anlam veriyorlar gökkuşağındaki renklere Yağmur... Kıskanıyor onları Damlalar azalıyor, duruyor yavaşça Şemsiyeler iniyor koşuşturmalarla birlikte Kaldığı yerden hayatlarına devam ediyor insanlar İşlerine koşuyorlar telaşla İstanbul... Temiz artık! Tüm pisliklerden arınmış İşçiler yağmur damlaları değil Meğer masum gözyaşlarıymış.