Senin Gibi Olmalı Gelen

Az kalmıştım... Çok az Varmak üzereydim Işık gözükmüştü sanki Ama olmadı Ya ben körlüğe mahkumum Ya dünyam karanlığa Sahi... Görebildiğimi en son kim gördü En son kim gözlerimi fark etti Yüreğime baktı En son canımı kim yaktı Canım... Canım mı? Benim canım da mı var? Benim canım da mı yanar? Yanmaz Öyle şey olmaz Gelen geçmeli benden Konup göçmeli Her seferinde öldürüp gitmeli Öyle ki yanmasın canım Varsa eğer... Senin gibi olmalı gelen Baktığı yerde karanlığı başlatıp Sustuğu yerde sessizliği çınlatmalı kulaklarımda Sırtını dönünce bana dünyamı durdurup Gidişinin her adımında ölüm saçmalı yokluğuma Senin gibi olmalı işte Yaralamadan öldürmeli Bunda bile bi hayır vardır demeli Uğrunda mahşeri bekletmeli Sonra her gün kendi yalnızlığımdan mahşeri biçtirmeli Senin gibi olmalı Tek canımı alırken tek sefer dahi düşünmemeli Sonsuzluğa giderken sonumu görmemeli İçinde kaybolduğu karanlığı miras bırakmalı Tek sefer O da gittiği sefer Mirasına baktırmalı Sonra onu da almalı Beni Alacakaranlığa kör baktırmalı...