Gökyüzü Dostum

Sensiz geçen her gecede Odamın camına çıkıp Gökyüzüne ağlardım Gökyüzüne anlatırdım sensizliği.. Sensiz günlerin ardı arkası kesilmiyordu Odamın camı hiç kapanmıyordu Gözyaşım dinmeksizin akıyordu Dilim susmaz oluyordu.. Artık gökyüzü bile alışmıştı bana Ağlamam kesilmişti Çünkü gökyüzüyle konuşuyorduk Sensizliği anlatmayı kesip Dertleşiyorduk adeta.. Bir gün o anlatırdı Bir gün ben.. Dost olmuştuk gökyüzüyle Günler sonra o bensiz Ben onsuz yapamıyorduk... Seni çok özlediğim zamanlarda Dostum seni bulutlarla çiziyordu bana.. Artık her gün görüyordum seni Özleminin azcık da olsa diniyordu güzelim.. Ağladığım zaman dostum da ağlardı Öyle bir ağlardı ki Gözyaşını her damlattığı çiçek Normalinden daha güzel açardı.. Bir gün dostum, Kıskın ve titrek bir sesle Benden bir şey istediğini söyledi.. Onun yapamayıp da özlem duyduğu bir şey... Benden, onun yerine gözyaşını silmemi istedi...