Bahçeye Hayalden Girilir

.……………………………karayazım benim…yaz çocuğum… …………………………….seni yaz diye sevdiler… Sizi kazandığım için, size kaybederek yaşıyorum… Susar kalır sarışın ay! Su gibi ten arar. Su, suretimiz bizim. Ah, sokaklarda ağlar! Gölgenin oyununa gelelim, neşeli bir ıslıkla o bildik bahçemize kaçalım. Canı yanmasın diye aşkın, buhar olup göğe çıkalım. Kalbi kasılarak, yalnızca kalbiyle yaşayan eski hayal çocuklarıyız. Terk edildik ahşap bir cümleden… Israrlı bir iyiliğin yıkılmayan hazzı. Benimle sussun şarabın mistik gevezeliği. Ey avuntular tekrarı dünya, çöl yağsın ki içime çocukluğunuz bende kalabilir, kalsın saflığın tahtadan atı. Kimsenin tutunamadığı camdan bir uçurum; size ne çok benziyor. Eşyayla aramızdan geçen serin su peşimizi bırakmadı. Ve sizin yere düşürdüğünüz aşkı tutup alnıma kadar taşıdım… Her şey orada, trajik olana gidelim. Sonuna dek yaşayalım ayrılığı, ayrılmayalım ayrılıktan. Ne kadar acı çekerse ayrılık, o kadar büyür… Büyüsün! Ne kadar zayıf kalırsak o kadar güçleniriz. Kafesteki kuşu salalım, biz girelim içine. Başkasından çıkıp kendimizde buluşalım. Ne kadar kendimizin oyuncağı olursak o kadar iyi… Mutsuz olmak yetmez! Mutsuz bile olmayalım… İstemediğin kadar geçebilirsin kelimelerin üstünden. Küllerin gölgesinde kalbin, çılgın bir vedaya takılır. En masum gömleğiyle gezmelere çıkar rüya, çünkü aşk hepimize uzun bir beyazlık bırakır…