Yolculuk İyidir

Gecenin alnına sür atını Sedeften kelimeler tarlasına gir Zamanı toprağından sök, zamanı işlet Ceplerinden çıkar yakamozları Gurbetle seviş, nutku tutulsun coğrafyanın Çıkar üzerinden rüya elbiseni İyiliğin dalgını, susmanın gecesi olma Bir bisiklet olabilirsin sözgelimi Yoldan ve baştan çıkabilirsin Aşka pedal çevirebilirsin Dünyayı yeniden okuyabilirsin Hayat seni korkutmasın Uçabildiğin kadar uç Bırak uçurum başını döndürsün... Gözlerini yıldızlardan ayırma Yan sokaklardan geç, trenlere, gemilere Uçaklara bin, otobüs bekle İnsanların yüzlerine dokun Hayatı bir yaprağa bakarak da öğrenebilirsin Zaaflarını saklama kendinden İpeklere sar yaralarını Düşlerini gezmelere çıkar Hayat evin olsun, kuşlarla, çiçeklerle konuş Bir taş ustası gibi çalışsın ellerin ve gözlerin Hiçkimse olmaktan korkma Bırak uzaklara bakmaktan gözlerin kar toplasın Kendini bir kuş, hayatı bir rüya sanabilirsin Kalbindeki oturma odası açık kalsın İçindeki denizin ruhunu şımart Yüz verme vasat olana, bırak hurda orada kalsın... Sakinliğe ve huzura doğru ilerle Bak yalanlar cirit atıyor Bir adam mavi kokulu şiirler yazıyor Hayatla kardeş olmuş bir adam Martılara simit atıyor... Yüzümde söz dinlemeyen bir yaz duygusu Evcil bir yağmur meleği şuramda Ve uzun saçlı ay şarkısı bir kadın Çok sisli bir kadın Islık gibi dökülüyor kalbimden... Sen şimdi git kalp falına baktır Yaralı bir çağda yaralı bir rüyasın Sen git yalnızlığın zemin katında ağla Ben koynumda ateş biriktiriyorum İmgelerimin hızına kim yetişebilir Süt liman bir hayat seni bekliyor Yüzümde eflatun bir veda yağmuru Ah bir kızılderiliydim sana ben Bıraksan kalbinde yıllarca uyuyacaktım... Tanrının hüzünlü çocuklarıyız Gözlerimiz yıldızlarla akraba Sonsuz küçük şarkılar bahçesi ağzın Uçurum şiirler baladı ağzın Hercai düşler, esrik hayatlar ruhun senin Hepsi ve her şey tuhaf ve yorgun şimdi Yokluğum seni üzmesin Gecenin alnına sür atını Hayat seni korkutmasın Uçabildiğin kadar uç Ve şu benim çocuk yüzümü unutma...