Kaç, Kurtul Benden

beni mutfak sandalyesine bağlıyorsun sesi tanrılardan çalıp sana getirmem için dışardan martıların seslerini yakalıyorum sadece sen, ben, bugün var. sadece sen, ben, bugün vardı. ben yapacak daha iyi bir şeyim olmadığı için yaşlanıyorum bugün, herkesin orospusu ve sen, şiir sevmiyorsun çıplak baldırımın üzerinde kırmızı kayış mesela ben senin yalnızlığını sevecekmişim şimdi kış mezarların üzerinden soğuk rüzgârlar esiyor gözlerin yaşlı bir tren gibi yavaşlarken yakalıyorum seslerini: gıcırtılar, gıcırtılar sabah erken, sen tanıdığım en güzel gülen sarhoşsun ve şiir sevmiyorsun altımızdaki sandalye giderek yabancı bir lisandan konuşuyor şekspir bakılmak istiyor kapıyı onun için aralık bırakıyoruz yokluğunu büyütmeye hazırlanırken yıldızlar ve işte bak düşüyoruz ne iyi ne iyi yık gözlerini kır kulaklarını öteler dışarda kalsın çünkü şiir sevmiyosun bir babanın arkasında bir bıçak gibi kendine sakladığı kız bıraksalar götürürdüm seni ölünce piyanoların gittiği yere ağzında sakız ama bizi bulduklarında terini bıçak kullanarak ayırmalılar terimden bak başka kimin var ölene kadar akordeon çalacak kılıcımı havaya kaldırıyorum şimdi yırtıcı bir hayvan gibi zıplayacak gitarın sesi gizlendiği yerden yine de sen şiir sevmeyeceksin hiçbir zaman aslında kimse sevişemiyor eminim zaten sevişmeyecektik ki yemin ederim sadece incitecektik birbirimizi en ikinci yerlerimizden ben senin yalnızlığını sevdim, sevdikçe azalttım yağmuru dinliyorsun, yağmuru dinliyossun ama şiir sevmiyorsun aslında öbürleri de sevmiyor eminim kaçtın, kurtulanlara katıldın sevilmekten martılar tren yavaşlar altımızda sandalye camda yağmur hepsi tek tek şarkıya katılıyor sadece sen, ben, bugün vardı sadece sen, ben, bugün vardık sen haklılığıma kavuşmak için başladığım bir sarhoştun ben, seni görür görmez ayrıldım bugün, hepimizin orospusu şekspirin bakılmak istediğini herkes biliyordu yarın hava bulutlu olacak dedin sustum, yarın yoktu ve sen şiir sevmiyordun