Yağmur

Bu yağmur da benim olsun, Bırak ıslanayım altında sabaha kadar. Ankara’nın havası zaten soğuk, Bırak deliler gibi hasta olayım. Zaten bu saatte dışarıda ya deliler olur ya da aşıklar! Yağmur damlaları her düştüğünde üzerime seni hatırlayayım, Gözyaşım olsun yağmurlar, Gözyaşım yeryüzünü ıslatsın. Toprak duysun acımı, Toprak doysun acıma... Toprak koksun her taraf, acımı herkes duysun... Sen de duy... Üzerimde beyaz bir gömlek var, Halbu ki ne için almıştım onu. Evet hayalimde yağmur vardı ama, Yalnız değildim... Olsun, bu yağmur da benim olsun. Alıştım, buna da alışırım. Klasik sözler ama, Şair demiş ya: Ben senin beni sevebilme ihtimalini sevdim... Az sevmiş!! Ben senin beni sevebilme hayalini sevdim! Ne ihtimalini sevdim, Ne de seni, belki de! Bir gün gelip, ‘Al işte duymak istediğin sözler’ desen, Sevineceğimi sanma! Ben seni toprağa yazmışım, Yağmur yağınca ismin silindi... gitti... Bırak geriye kalanlar ve bu yağmur da benim olsun...