Vefa

Bilirim vefayı, Sesim yanık, ses tellerim de kuvvetlidir. Bırakın konuşmayı, haykıra haykıra bağırabilirim, Kimsenin anlatmadığı, anlatamadığı kadar beliğ anlatabilirim. Unuttuğumu sanır herkes, umursamadığımı... Tamam rahatımdır ama ne unuttuğumdan ne de umursamazlığımdan.. Biraz naçar, biraz garip, biraz fakir büyüdüğümdendir belki de! Ha demeye giremediğimdendir her şeye, Tamam ben de varım diyemediğimden... Ne alâkası vardır demeyin vefa ile, Huyuma işlemiş bir kere, ha demeye seslenemiyorsun sevdiğine, dostuna... Fıtrat diyorlar buna galiba! Korkuyorum biraz da, Konuşmadığım bundandır belki de... Ne diyeceğim ki, ne anlatacağım. Sıkılmasın, kızmasın, bu muydu demesin. Ya da ben “al işte mahvettin her şeyi” demeyeyim. Hatalarım vardır belki de... Bu kadar hatalı, bu kadar kötü iken oynamak istemiyorumdur, Her şey yolunda diyemiyorumdur. Yanlış bilmeyin beni! Belki hepsi vesvese, boş ama böyleyim işte! Fıtrat diyorlar buna galiba! Yalnızlığa giden yol mu ne?