Baba Evi

Yılda bir yüzümü görürdü ev halkı Hatırlarım beni Uykumda sevdiğini annemin Hele büyük annem Aldırmazdım yoldan geçerdi de Beni gözleriyle öperdi bakıp arkamdan Kışın Cama burnunu dayayarak uyuduğu geceler Sayısızdı kız kardeşimin beni beklerken Köşe minderinde okur Mevlâna’yı Hayyam’ı Ve yalnız düşünürdü büyük babam Büyük Annem de Tersler azarlar halayıklarını Allahı kandırırdı beş vakit namazında Nil’e resmini gösterecekler bir gün O hatırlamıyacak Yanağını yanağına dayadığı adamı bebekken Nitekim ben de Hiç tanımam kucağındaki çocuğu şu adamın Derler ki o çocuk benmişim O beyaz sakallı asker de büyükbabam Babam Hasan Sıtkı Hem asker Hem şairdi 912’de toprağa girdi Ne mutlu babama ki Beni görmeden öldü Geceleri yıldızları sayan Uykusunda mısralar Sayıklayan beni